20 Aralık 2016 Salı

SİNEMAMIZIN UNUTULMAZ BABACAN YÜREĞİ HULUSİ KENTMEN'İ 23. ÖLÜM YILDÖNÜMÜNDE CİHAN DEMİRCİ'NİN ÇİZGİSİ VE YAZISIYLA ANIYORUZ...

Babamın ilginç ve renkli arkadaşları sayesinde benim de renkli bir çocukluğum olmuştu. 2005 yılında erken sayılacak bir yaşta yayınladığım çocukluk anılarımdan oluşan kitabım "Ben Büyüyünce de Çocuk Olucam" da da anlatmıştım. Babamın renkli arkadaşlarından emekli albay Hüseyin Erdağ amca sayesinde, 70'li yıllarda bir bayram günü benim için çok kıymetli olan bir bayram ziyaretine gitmiştik, Hüseyin amcanın ailesi ve biz. Biz derken annem, babam ve ben. Beylerbeyinde henüz yeni yapılmış Boğaz köprüsünün ayağına çok yakın bir yerde güzel bir evin kapısını çaldık. Kapıyı filmlerden tanıdığım o sevimli, tonton, babacan amca açtı, evet evet oydu; HULUSİ KENTMEN... Henüz ilkokulu bitirme yaşlarında olan bir çocuk için unutulmaz bir gündü. Hüseyin amcanın yakın arkadaşı olan Hulusi Kentmen'in evine yaptığımız bu bayram ziyaretinde zaten çok sevdiği Hulusi amcayı daha da fazla sevmiştim. Çünkü o tıpkı filmlerdeki gibi gerçekten de babacan ve mütevazı biriydi. o güzelim günden aklımda kalanlar, bıyığını sıkça buran, kahkaha atmayı pek seven, hayat dolu, neşeli bir denizci amca, evdeki denizci resimleri, çok sevdiği bir oğlu olması, şehir hatları vapurlarında yolculuk yaptığında eski bir denizci olarak kaptan köşkünde gerçekleşen o vapur gezileri. Bu ziyaretten yaklaşık 20 yıl kadar sonra 20 Aralık 1993'te yitirdiğimiz o bizim sevgili naif, insancıl, babacan yürekli işadamımızı, komiserimizi, Hulusi Kentmen'i 23. ölüm yıldönümünde bir kez daha sevgiyle, özlemle anıyorum...

Cihan Demirci (20 Aralık 2016)

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder